Czytaj za mnie

Agent wreszcie skończył. Kilka godzin roboty, zaktualizowana aplikacja i szczegółowy raport co tam zrobił.

Nie miałem już siły czytać. Dosłownie — koniec długiego dnia, przede mną jeszcze ściana tekstu.

Wrzuciłem całość do jakiegoś narzędzia online, które znałem, dlatego poszło w miarę szybko. Proces mało wygodny ale zadziałało. Odpaliłem audio, zamknąłem oczy, posłuchałem. Dwie minuty i wiedziałem co agent dla mnie zrobił.

Pomyślałem — chcę to mieć zawsze pod ręką.

F8

Wciskam skrót. Zaznaczam kursorem dowolny fragment ekranu — stronę, terminal, zdjęcie, apkę która nie pozwala kopiować tekstu. Cokolwiek co widzę na ekranie komputera. Po chwili tekst jest czytany na głos.

Głosy systemowe są... są. Zostawmy je w spokoju.

Przypomniałem sobie że testowałem kiedyś czytanie stron w Edge — te głosy brzmią znośnie, znalazłem bibliotekę do Pythona. Podpiąłem też lokalny model — działa bez internetu, tekst nigdzie nie leci. Architektura wyszła modułowa, jutro pojawi się lepszy silnik — podepnę bez przebudowywania reszty.

Działa, mam to zawsze pod ręką (pod klawiszem), używam w różnych sytuacjach.

Po co to komu

To nie przyspiesza czytania. Oko skanuje tekst szybciej niż ktokolwiek czyta tekst na głos, a nawet syntezator z podkręconą prędkością — serio. Nie o to tu chodzi.

Chodzi o to że czasem nie chcesz już patrzeć na tekst albo na ekran w ogóle. Masz jeszcze coś do przyswojenia ale możesz przy okazji wstać po kawę, posegregować pliki, zamknąć oczy na dwie minuty. Puszczasz audio w tle. Tekst wchodzi. Ręce i wzrok masz wolne.

Przy okazji wyszło coś jeszcze — inna kombinacja klawiszy kopiuje tekst z ekranu do schowka — nie czyta.

Niech pierwszy rzuci kamieniem kto nigdy nie przepisywał czegoś z obrazka ręcznie. Ja już nie muszę. Dwie sekundy i tekst mam w schowku.

To jest przykład czegoś ważniejszego.

Tekst jest do czytania. Chyba.

Bo Excel jest do zapisywania danych tabelarycznych, maile pisze się ręcznie, dane przepisuje się z jednego miejsca do drugiego. Chyba że nie koniecznie.

Ja Excela praktycznie nie używam. Maili czy innych tekstów nie piszę — dyktuje, tekst transkrybuje się sam. Dane które wcześniej ktoś przepisywał godzinami — od dawna przepisują się same.

Nie dlatego że jestem leniwy, chociaż jestem. Ale dlatego że zapytałem "czy musi tak być?" i okazało się że nie musi.

Większość ludzi nie pyta. Traktuje powtarzalne czynności jako koszt wpisany w pracę — za małe żeby się nimi zajmować, zbyt oczywiste żeby kwestionować. A właśnie tam jest najwięcej do zyskania. Nie przez wielkie wdrożenie. Przez jedno małe pytanie.